Categories
mlog

ครบรอบแต่งงานปีที่ 20

วันนี้ไม่ใช่วันคริสต์มาส ไม่ใช่วัน12.12 ไม่ใช่วันแบล๊คฟายเดย์ ไม่ใช่วันไซเบอร์มันเดย์ ไม่ใช่วันพุธ แต่วันนี้เป็นวันที่…วันอะไรน๊า…วันพระ…ไม่ใช่ละ…ใช่แล้ววันครบรอบแต่งงาน 20 ปี ของผมกับ ตาเก่ง กับภรรยาสุดที่รักปานจะแหกตูดดมนั่นเอง อะไรวะ 20 ปี แล้วเหรอแป๊ปๆ เดียวเองเนอะ อะไรจะไวปานนั้น ใครว่าไว ลองไปติดคุกสัก 20ปีดูนะ เอ่อ อันนี้ผมแค่ยกตัวอย่างหาได้หมายความว่า 20ปีที่ผ่านมาเหมือนติดคุกไม่ แต่ถ้าจะเปรียบชีวิตการแต่งงานของผมเหมือนการติดคุก ผมยินดีนะครับ เพราะเป็นคุกที่ผมใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขที่สุดในโลกแล้ว บางคนที่แอบอิจฉาผมอยู่อาจจะหาว่าผมแม่งเว่อ ฮ่าๆ ช่างมึงเถอะ ผมมีความสุขก็แล้วกัน ผมกับตูนแต่งงานกันด้วยความรัก อยู่ร่วมกันมาขนาดนี้ ผ่านร้อน ผ่านหนาวด้วยกันมา แถมมีลูกที่น่ารักสองคน เจ้าแพรวพราว กะ เจ้าภูมิใจ และ ลูกน้องที่ยังต้องร่วมชะตากรรมด้วยกันอีก 4 ตัว คุณแท่งทอง คุณลูลู่ คุณเกมส์ลิน คุณโคนันคุง และก็ คุณต๊กโต ตุ๊กแกตัวเขื่องหลังบ้าน ที่คอยยิ้มปากแดงแจ๋ต้อนรับ เวลาไปทอดใข่ และบรรดาพนักงานผสมเกษรดอกไม้ ในบริเวณบ้านที่กว้างใหญ่หลาย เอเคอร์ ผึ้งน้อยนับหมื่นตัวที่คอยมาอุทิศร่างกายนอนตายแอ่นตูดเสนอให้ผมเหยียบเหล็กไนยามดึกๆดื่นๆ และบรรดาสรรพสัตว์ทั้งหลาย จิ้งจก ตุ๊กแก แมลงสาบ หนูๆ ภายในบ้านที่ยังไม่ได้กล่าวนาม

อืม 20ปีเหรอ ผมว่ามันน้อยไป ใครจะรอดูว่าผมจะอยู่ฉลองครบรอบแต่งงาน ปีที่ 40บ้าง ยกมือขึ้น ถ้าใครยกมือก็รบกวนออกกำลังกายให้ร่างกายแข็งแรงด้วยนะ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน เพราะหลังๆมานี้ ผมก็รู้สึกว่าตัวเองแก่ลงไปเยอะ อายุเข้าใกล้วัยทองแล้ว จะ50 มะรอมมะร่อ ถ้าอีก 20ปีข้างหน้าก็คงจะประมาณ 70 โอว์ไม่นะ หัวจะล้าน ตาจะพร่า หูตึงรึป่าวนะ อันนั้นมันหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผมรู้ดี ทุกวันนี้ผมก็ตัดผมตัวเอง เพราะไปตัดที่ร้านมันไม่คุ้ม ไม่ค่อยมีผมให้ช่างตัดแล้ว กูตัดผมตัวเองเลย สะดวกดี อยากตัดวันไหนก็ตัด เหอๆ เสื้อผ้าหน้าผมไม่สนแล้วนะวันนี้ เพราะอะไร ก็เพราะผมปลงแล้วครับ ผมมีทุกอย่างในชีวิตแล้ว ผมระลึกถึงมรณานุสติ เสมอ มีภรรยาที่ดี มีลูกที่น่ารัก มีเสื้อผ้า มีอาหารกิน ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ คุณจะเอาอะไรอีกครับ ว่างๆก็เล่นกับหมา ออกกำลังกายปั่นยาน พอให้ได้เหงื่อ กินข้าวอิ่ม นอนหลับ แค่นี้แหละครับชีวิต อย่าไปดิ้นรนให้มาก มีสิบจะเอาร้อย มีร้อยจะเอาพัน เอาหมื่น ไม่รู้จักพอ ต้องไปแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ผมไม่เอาด้วยคนหนึ่ง ผมขออยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็นั่งพัก แล้วไปต่อ เดี๋ยวก็ถึง สุดท้าย ความพยายามมันสวยงามกว่าชัยชนะเสมอ ใครไม่รู้ได้กล่าวไว้

บ่นไปเรื่อย ตามประสาเนาะ วันนี้ครบรอบแต่งงานทั้งที นึกมุกอะไรไม่ออกแล้ว เป็นคนแบบนี้ ความโรแตนมิกนั้นหามีไม่ ช่อดอกไม้ก็แพงเหลือเกิน เก็บไว้ไปกินชาบูและหมูกระทะกันกับครอบครัวดีกว่า ผมว่านะ อิ่มท้องดี ส่วนความอิ่มอกอิ่มใจนั้นอย่าไปพูดถึง ผมมีให้เสมอ อิอิ

ท้ายที่สุดของวันครบรอบแต่งงานอยู่กินกันมา 20ปีวันนี้ ผมอยากจะขอบคุณ กาตูน ภรรยาคนสวยคนเดียวของผม ที่อดทน และ ทำทุกอย่างให้ผมและลูก ได้มีความสุขไปด้วยกัน และ อยากจะขอโทษ ถ้ามีบางอย่างบางทีบางโมเม็นท์ที่ผมอาจทำไปโดยขาดสติ ยั้งคิด คิดไม่ถึง หรือ คิดน้อยไป ทำให้ขัดข้องหมองใจ ผมก็ขอได้โปรดให้อภัยผมด้วยนะคะ _/|\_

ปล. ใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้วปรบมือให้ตัวเองหน่อยงับ
ปล2. ขอบคุณทุกคนครับ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *